Boekbespreking

De Muze van het Leven
Diederik Aerts, Kok Agora, Kampen 1993. 

Dit boek lijkt op het eerste gezicht een gemakkelijk leesbare inleiding op een controversiële theorie om mysteries uit de quantummechanicate verklaren. Hoe verder de lezer echter in het boek doordringt, des te moeilijker het boek blijkt.
De stijl is soms ook niet al te plezierig (een tamelijk humorloze dialoog met Aerts als wijze leraar staat centraal) en men moet als Nederlandse lezer aanvankelijk ook wennen aan het uitgesproken Vlaamse taalgebruik van de auteur.
Maar los van dit alles is het boek erg interessant. Het maakt heel goed duidelijk dat het gebied van de theoretische natuurkunde enorm complex en abstract is, en laat zo zien dat allerlei populaire benaderingen ervan misleidend zijn. In tegenstelling tot bekendere uitgaven over quantumfysica maakt het boek voelbaar dat theoretische fysica niet echt toegankelijk is voor de meeste amateurs en dus niet geschikt is als basis voor allerlei speculatie.
Aerts eigen theorie is zoals de meeste op dit gebied uiterst merkwaardig en draait onder meer om verschillende lagen in de werkelijkheid waarbinnen ruimtelijkheid meestal ontbreekt. Het nieuwe begrop biomousa (de muze van het leven) staat daarbinnen centraal. Op de theorie is ontologisch heel wat af te dingen en ik heb niet de indruk nu opeens de sleutel tot de materiële werkelijkheid te hebben gekregen. Maar als men een beetje thuis is op het gebied kan het boek toch boeiend zijn.
Het boek is alleen geschikt voor mensen met een ruime ontwikkeling op filosofisch en algemeen wetenschappelijk gebied.

Titus Rivas

Deze boekbespreking werd geplaatst in Prana, 85, blz. 93, 1994.

Stichting Athanasia

Spiritualiteit, vrijheid en engagement